Rozdział piąty
Nie jestem już nastolatkiem?
Pragmatyzm życiowy cechuje wielu nastolatków. Szczególne znaczenie mają w tym kontekście zabiegi wokół zdobycia wykształcenia i uzyskania przygotowania zawodowego. Właściwie już jako malcy w piaskownicy stykają się z tym zadaniem. Ich dziecięce zabawy polegają — między innymi — na odgrywaniu różnych ról, związanych z przyszłym życiem rodzinnym i zawodowym oraz zarabianiem pieniędzy. Chłopcy udają z powodzeniem sterników i lotników, kosmonautów, udających się na inne planety, nauczycieli, policjantów i lekarzy. Dziewczęta wcielają się w podobne role, tyle że lepiej odpowiadające ich płci. Są mamusiami, niańczą swe lale, przewijając je i szyjąc dla nich sukienki.
Nie inaczej dzieje się w latach dojrzewania, kiedy to przyszłe i niejasne plany życiowe zaczynają się konkretyzować i nabierać barw. Wiek dojrzewania jest okresem, w którym miejsce symulacji zachowań dorosłych zajmują próby odgrywania ich ról na serio, w realnym świecie. Chłopcy i dziewczęta zachowują się wtedy tak, jakby już byli dorośli.
To nie dowcip...
Lista słów, niezwykle przydatnych
w kontaktach z dorosłymi:
dzień dobry! • do widzenia!
proszę pana! • proszę pani!
dziękuję! • proszę! • przepraszam!